tag:blogger.com,1999:blog-81899902012-02-06T20:29:35.197+02:00Εγώ κι εγώ κι εγώ κι εγώ κι εγώ κι εγώ....Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.comBlogger341100tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1148121473609242182006-05-20T13:36:00.000+03:002006-05-20T13:39:36.660+03:00<pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;"><o:p> </o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">I took a walk around the world to<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">Ease my troubled mind<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">I left my body laying somewhere<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">In the sands of time<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">I watched the world float to the dark<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">Side of the moon<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">I feel there is nothing i can do, yeah<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">I watched the world float to the <o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">Dark side of the moon<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">After all I knew it had to be something<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">To do with you<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">I really don't mind what happens now and then<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">As long as you'll my friend at the end<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">If I go crazy then will you still<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">Call me Superman<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">If I'm alive and well, will you be <o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">There holding my hand<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">I'll keep you by my side with<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">My superhuman might<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">Kryptonite<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">You call me strong, you call me weak,<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">But still your secrets i will keep<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">You took for granted all the times I<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">Never let you down<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">You stumbled in and bumped your head, if<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">Not for me then you would be dead<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">I picked you up and put you back<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">On solid ground<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">If I go crazy then will you still<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">Call me Superman<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">If I'm alive and well, will you be <o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">There holding my hand<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">I'll keep you by my side with<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">My superhuman might<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">Kryptonite<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">If I go crazy then will you still<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">Call me Superman<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">If I'm alive and well, will you be <o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">There holding my hand<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;" lang="EN-GB">I'll keep you by my side with<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;">My superhuman might<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;">Kryptonite<o:p></o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;"><o:p> </o:p></span></b></pre> <pre style=""><b><span style="font-size: 12pt; font-family: Verdana;">Yeah<o:p></o:p></span></b></pre><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-114812147360924218?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1148047418975706762006-05-19T16:45:00.000+03:002006-05-19T17:03:39.043+03:00Θα μπορούσα να γράψω πολλά... Για το πώς πέρασα τη γιορτή μου, για τα live που πήγα τις τελευταίες δύο εβδομάδες, για τα ψυχολογικά μου που είναι σε αδιέξοδο. Όμως προτιμώ να γράψω για το πιο εύκολο από όλα, εύκολο γιατί είναι απλό δεν μπορείς να αναλύσεις και πολλά. Είμαι ερωτευμένη και ναι, έχω απόλυτη επίγνωση της έννοιας της λέξης. Είναι από τις λίγες φορές που ξέρω πραγματικά τι θέλω: να είμαι μαζί του, τίποτα άλλο. Είμαι ικανή να τα τινάξω όλα στον αέρα και αυτό για μια γαμημένη στιγμή μαζί του. Ξέρω ότι αυτό δε γίνεται όμως, αλλά είμαι ήρεμη. Δεν είμαι σε θέση να ζητήσω περισσότερα έτσι κι αλλιώς, ούτε μπορώ να τον υποχρεώσω να κάνει το οτιδήποτε. Και δεν το παίζω σούπερ κουλ αυτή τη στιγμή, πράγματι ώρες ώρες απελπίζομαι και θέλω να βαρέσω το κεφάλι μου στον τοίχο αλλά ξέροντας ότι αυτό δεν βοηθάει σε τίποτα μαζεύομαι πάλι.<br />Αυτή η ηλίθια λογική μου θα με φάει να το δεις. Τα ταχτοποιώ όλα στα κουτάκια τους μέσα μου. Όμως ξεφεύγω από το θέμα...<br />Δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τις στιγμές που με έσφιγγε πάνω του, τη μυρωδιά του που τόσο μου έχει λείψει, το πόσο ήρεμη ένιωθα λίγο πριν με πάρει ο ύπνος πάνω του ενώ άκουγα το ελαφρύ ροχαλητό του. Νιώθω ότι με καταλαβαίνει και πονάει άπειρα το γεγονός ότι αυτός είναι τόσο κλειστός απέναντί μου, όταν συμβαίνει κάτι με αυτόν θέλω να το μοιραστώ. Με κάνει να νιώθω ξανά ζωντανή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-114804741897570676?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1145725913073165732006-04-22T19:58:00.000+03:002006-04-22T20:14:24.950+03:00Όλο λέω πως θα το κατεβάσω αυτό το μπλογκ και δεν το αποφασίζω.<br />Βασικά ο Γάτος του Τσέσαϊρ φταίει διότι ένας που διαβάζω με διάβασε κι αυτός (πώς σκατά με βρήκε δεν ξέρω), λέω να κι ένας που θα 'θελα να με διαβάζει... Καλά μαλακίες λέω απλώς κάπου έχω δεθεί συναισθηματικά και δεν το κατεβάζω. Γενικά στη ζωή μου το έχω αυτό, να δένομαι πολύ με πράγματα και μετά όταν πεθαίνουν να τα νεκρανασταίνω με το ζόρι.<br />Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό αλλά αν το σκεφτείς είναι μεγάλη μαλακία... Γιατί αυτή η νεκρανάσταση μόνο χειρότερα τα κάνει. Παρ' το απόφαση ρε κοπελιά, πάει πέθανε αλλά όχι εκεί θα το γαμήσω μέχρι εκεί που δεν πάει. Και στις σχέσεις μου το ίδιο κάνω και στις φιλίες μου το ίδιο... Και μετά μένει ο άλλος να αναρωτιέται πως διαλύθηκε ολόκληρο το σύμπαν διοτί όλον αυτό τον καιρό τα σκέφτομαι τα λέω μέσα μου ξανά και ξανά αλλά δεν τα μοιράζομαι...<br />Κοινώς θες να σε πρήξω με τις φλασιές μου και απότ ο πουθενά να σου βγάλω προβλημα;;; Ειδικότης μου....<br />Αλλά να δείτε που μια μέρα θα ανοίξω το στόμα μου και όλοι θα τρέχουν πανικόβλητοι προς πάσα κατεύθυνση και θα αναρωτιούνται "μα γιατί; αφού φαινόταν τόσο καλή κοπέλα; πώς μεταλλάχτηκε έτσι;"<br /><br />Και μετά θα ξανααποσυρθώ στην τρύπα μου όπου θα γλείψω τις πληγές μου άλλωστε είπαμε πως αντέχω τα χαστούκια και πως πάντα ξανασηκώνομαι όσο ισχυρό χτύπημα κι αν δεχτώ. Και όταν κλείσουν οι πληγές μου θα πάω και θα βρω άλλους ανυποψίαστους (:Ρ) ανθρώπους για να κάνω παρέα όσο αντέξω μέχρι να ξανασκάσω ....<br /><br />Φαύλος κύκλος παιδάκι μου... Γάμησέ τα....<br /><br />ΥΓ: Και να δεις που τώρα θα σκάσει μύτη και ο Μπρους και θα μου πει μα κι εγώ σε διαβάζω και τότε εγώ θα κυκλοφορώ uber ψωνισμένη :Ρ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-114572591307316573?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1144635069986102202006-04-10T05:02:00.000+03:002006-04-10T05:11:09.996+03:00Διάβαζα τα δύο πρώτα ποστ μου... Θέλω να πιστεύω ότι το στυλ μου έχει βελτιωθεί από τότε... Είμαι ακόμα drama queen απλώς τώρα το κρύβω παραπάνω :P. Δε νιώθω έτσι πια, και σίγουρα όχι σε τέτοιο βαθμό αλλά την κοπέλα που έγραφε τότε την ξέρω πολύ καλά και τώρα την αγαπάω κιόλας. Μεγάλη αλλαγή, μια αλλαγή που σου κάνει τη ζωή απίστευτα πιο εύκολη.... Προς το παρόν απλά κάθομαι και απολαμβάνω αυτά που έχω και αυτά που νιώθω, γι' αυτό και δεν θέλω να γυρίσω ποτέ. Στάθηκα τυχερή και η τύχη μου αυτή δεν θέλω να εξαντληθεί ποτέ...<br /><br /><br />ΥΓ: Τι περίμενες; Άλλο ένα κλαψιάρικο ποστ για το τι θα κάνω κλπ;;;; Δε νομίζω... Οι ψυχομαλακίες μου μπορούν να περιμένουν λίγο... Αρκετή ζωή και λεφτά μου έφαγαν :Ρ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-114463506998610220?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1144464112237124242006-04-08T05:39:00.000+03:002006-04-08T05:41:52.250+03:00Beth, I hear you callin'<br />But I can't come home right now<br />Me and the boys are playin'<br />And we just can't find the sound<br />Just a few more hours<br />And I'll be right home to you<br />I think I hear them callin'<br />Oh, Beth what can I do<br />Beth what can I do<br />You say you feel so empty<br />That our house just ain't a home<br />And I'm always somewhere else<br />And you're always there alone<br />Just a few more hours<br />And I'll be right home to you<br />I think I hear them callin'<br />Oh, Beth what can I do<br />Beth what can I do<br />Beth, I know you're lonely<br />And I hope you'll be alright<br />'Cause me and the boys will be playin'<br />All night<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-114446411223712424?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1142105844970226512006-03-11T21:24:00.000+02:002006-03-11T21:37:25.013+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3737/543/1600/fantatoon19%5B1%5D.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3737/543/320/fantatoon19%5B1%5D.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Τελικά όσο πάει υιοθετώ συνήθειες άλλων, το λέω αυτό για τη χρήση τραγουδιών ως τίτλου...<br /><br />Στο θ'εμα μας τώρα. Έξω βρέχει ασταμάτητα και εγώ θέλω να δω μια ταινία αλλά οι γονείς μου έχουν κάνει κατάληψη στο σαλόνι....<br />Είναι απίστευτο το πόσο μονόχνωτη είμαι ώρες ώρες... Θέλω την ησυχία μου τελεία και παύλα. Δεν με νοίαζει να είναι κάποιος άλλος δίπλα μου, ίσα ίσα αυτό το χαίρομαι, φτάνει όμως να μη ζητά να ασχολούμαι συνεχώς μαζί του.<br />Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσει αυτό το ποστ. Δεν είχα και πολλά να πω, ήταν περισσότερο για να κρατήσω κατά κάποιο τρόπο την επαφή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-114210584497022651?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1141690480041636752006-03-07T02:03:00.000+02:002006-03-07T02:14:40.053+02:00Λοιπόν κάτι πρέπει να γίνει με αυτό το θέμα. Ποιο θέμα θα μου πεις, έτσι; Αυτό που αλλάζω διάθεση από τη μια στιγμή στην άλλη. Βασικά ξέρω τι χρειάζομαι, αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να το έχω...Ίσως ζητάω πολλά με βάση το τι έχω κάνει ή καλύτερα το τι έχω αφήσει να συμβεί. Όπως έστρωσα πρέπει να κοιμηθώ. Και στο τέλος της κάθε μέρας βέβαια έχω αυτό το ανικανοποίητο μέσα μου και αρχίζω τη γκρίνια... Θέλω και ταυτόχρονα δε θέλω να ζητήσω βοήθεια... Πρέπει να φύγω από δω, μπας και ξεφύγω μπας και δω τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις. Αλήθεια με ακούς; Κι αν με ακούς τι θέλεις από μένα;<br />Εγώ θέλω εσένα δίπλα μου....<br />Κάποιος πρέπει να με κρατήσει μην βουλιάξω για άλλη μια φορά... Μπορείς να το κάνεις; Κι εγώ θα σου δώσω ό,τι θέλεις, ο,τιδήποτε....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-114169048004163675?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1139858589214418942006-02-13T21:16:00.000+02:002006-02-13T21:23:09.226+02:00Τελεταία περνάω φάση άρνησης. Δεν μιλάω σε κανένα και για κανένα λόγο. Θέλω παρέα κλπ. φτάνει να μη μιλάω :P. Γι' αυτό και έπεσε σιωπή, δεν ήξερα τι να γράψω δεν μου έβγαινε τι να γράψω.<br />Χρειάζομαι μια ανανέωση το θέμα όμως τι ανανέωση. Γενικά καμμία από τις λύσεις που μου προσφέρονται δεν με ικανοποιούν, θέλω κατι άλλο το οποίο όμως δεν ξέρω και τι είναι. Θέλω περισσότερους ανθρώπους σαν εμένα. Να εξαπλωθώ σαν τη χλαπάτσα και να γίνουν όλοι οι άνθρωποι γύρω μου σύμφωνα με τις προδιαγραφές μου, ή μάλλον όχι απλά να με καταλάβουν ή έστω να έρθουν κοντά μου χωρίς να μου ζητάνε...<br />Δώσαμε...<br />Δεν υπάρχει τίποτα πια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-113985858921441894?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1136922045711935122006-01-10T21:20:00.000+02:002006-01-10T21:40:45.760+02:00Ε λοιπόν η στιγμή που θα ξανάγραφα εδώ με τρόμαζε...<br />Η αλήθεια είναι ότι ήθελα να κάνω ένα μίνι απολογισμό με τα σημαντικότερα ζουκο-γεγονότα της χρονιάς που πέρασε αλλά δεν μπορούσα να το κάνω τελικά. Φοβάμαι... (είμαι η μεγαλύτερη κότα όλων των εποχών)... Έτσι θα προτιμούσα να κάνω έναν απολογισμό προσώπων, μια λίστα με άτομα που ήρθα κοντά τη χρονιά που πέρασε. Έχουμε και λέμε:<br />Ο Νικόλας, γνωστός και ως καλικάντζαρος, προσπαθούμε να μυήσουμε ο ένας τον άλλο στις μουσικές προτιμήσεις του. Μοιραζόμαστε επίσης μια συμπάθεια για τους Γάλλους.<br />Ο Στέφανος, απαραίτητα στα πράσινα (ναι! μόνο αυτό το χρώμα πρέπει να φοράς), προσφέρει πάντα μια πιο ώριμη ματιά στα γεγονότα και νιώθω ότι βλέπει πίσω από τη χαζοχαρουμενιά μου.<br />Ο Φώτης, καλός κύριος από τους λίγους, πάντα οι ιστορίες του με αγγίζανε περισσότερο, γι αυτό και του έχω ιδιαίτερη αδυναμία. Ακόμα και τώρα που δε βλέπω τον εαυτό μου μέσα σ'αυτές όπως συνέβαινε παλιότερα νιώθω κάτι να με συνδέει.<br />Ο Χρήστος, με κάνει να νιώθω πάντα πολύ κακιά σε σύγκριση με τον ίδιο. Κλειστός κι αυτός και πιο "σοβαρός" από μένα αλλά του έντονου ψαξίματος επίσης. Γλύκα είναι σου λέω...<br />Η Γεωργία, ιδιοκτήτρια γερμανικού ποιμενικού-φίλου της Κάλλης. Βγάζοντας τα σκυλιά μας συζητάμε για το Περιστέρι, για σκυλοτροφές, για κάπνισμα ...Δεν έχουμε ανοιχτεί η μια στην άλλη αλλά καθότι σκυλοπιασμένες και οι δύο τη νιώθω λίγο αδελφή-ψυχή επί του θέματος...<br />Η Λίλη, αν και την έχω γνωρίσει ελάχιστα, με κάνει να λέω 6 μήνες τώρα όταν τη διαβάζω "σαν αυτή θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω". Διαφωνώ μαζί της σε πολλά αλλά η ουσία παραμένει η ίδια... Η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσα να μην την είχα δει από κοντά γιατί έτσι θα την έπλαθα σύμφωνα με τις ανάγκες μου αλλά ίσως έτσι να είναι καλύτερα. (Μόλις σε φόρτωσα με ευθύνες;;)<br /><br />Δεν είναι μόνο αυτοί, είναι και άλλοι όμως αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-113692204571193512?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1134914545324941322005-12-18T16:00:00.000+02:002005-12-18T16:03:05.166+02:00Θέλω κι εγώ απο αυτόοοοοοοοοο...<br /><br />ΥΓ: Ο τίτλος είναι λινκιο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-113491454532494132?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1134838484840244862005-12-17T18:48:00.000+02:002005-12-17T18:54:45.516+02:00Γυρνάω και σε βλέπω<br />κι αναστατώνομαι<br />αν είσαι όπως δείχνεις<br />εγώ σκοτώνομαι<br />δε θέλω να μας δούνε<br />μισώ το μάτι τους<br />εγώ ποτέ δεν είπα<br />για το κρεββάτι τους...<br /><br /><br /><br />Μ'ένα σαλάμι αφημένο<br />καιρό στο ψυγείο<br />είπα κι εγώ να σου κάνω λοιπόν<br />ένα αστείο<br />και πήρα στο τμήμα αμέσως<br />και τους τηλεφώνησα<br />και παγωμένα τους είπα<br />πως σε δολοφόνησα<br />στη μηχανή του κιμά είπα<br />σ' είχα λιανίσει<br />κι ένα σαλάμι με σένα<br />πως είχα γεμίσει...<br /><br /><br />ΥΓ:Και τα δύο αποσπάσματα είναι από τραγούδια... Βρείτε τουλάχιστον τίτλους και ερμηνευτές :P<br />O Taflinel εξαιρείται του διαγωνισμού λόγω υπερβολικού ξερολισμού επί του θέματος :P<br /><br />ΥΓ2: Λίλη δεν έχω ξεχάσει τους άλλους στίχους....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-113483848484024486?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1134172065074295922005-12-10T01:29:00.000+02:002005-12-10T01:47:45.086+02:00Τελικά είναι μερικές μέρες που είναι μέρες καυγάδων ή μέρες παρεξηγήσεων... Γενικά γίνεται κάτι και αυτό το κάτι επαναλαμβάνεται σε όλη τη διάρκεια της ημέρας. Καλά, μην περιμένεις κιόλας να το αναλύσω, δεν έχω το κουράγιο να το κάνω και εκτός αυτού δε νομίζω ότι θα ήταν και καλό κάτι τέτοιο (είπαμε ανοίγομαι αλλά όχι και τόσο). Το θέμα είναι ότι τώρα ήρθα στη δουλειά και είμαι πτώμα και έχω και ένα τρελο πονοκέφαλο... Θέλω να πάω να χωθώ στο κρεββάτι μου και να βγω μετά από 5 μέρες και ας καταστραφεί ο κόσμος μέχρι τότε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-113417206507429592?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1133487498612970082005-12-02T03:30:00.000+02:002005-12-02T03:38:18.623+02:00Αποχώρησα τελικά οριστικά από το φόρουμ που ήταν το σπίτι μου αν θες για πολύ πολύ καιρό. Έχω στενοχωρεθεί τόσο πολύ, με έχει πιάσει η καρδιά μου. Διάβαζα δύο συγκεκριμένα threads και μου 'ρχόταν να βάλω τα κλάματα από την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί... Τέτοιων τεραστίων διαστάσεων παρεξηγήσεις δεν έχω ξαναδεί και μάλιστα από άτομα που θεωρούσα φίλους... δεν ξέρω ήθελα απλώς να ξεφύγω από όλο αυτό το πράγμα, αυτό το μπάχαλο.<br />Το σφφ δε με σήκωνε εδώ και καιρό, έτσι ένιωθα. Έπρεπε να το πάρω απόφαση και να φύγω, το έκανα τώρα λίγο αργά. Γιατί πια για μένα τα άσχημα αν θες ήταν περισσότερα από τα καλά και άλλος ένας γκρινιάρης δεν προσθέτει τίποτα, μάλλον αφαιρεί... Βέβαια εδώ που τα λέμε αναρωτιέμαι αν προσέφερα ποτέ πραγματικά κάτι στο σφφ. Αυτό μου προσέφερε πολλά...<br /><br />Θέλω να κλέισω τα μάτια και να ηρεμήσω κάτι που δε μπορεί να γίνει δυστυχώς....<br />Καληνύχτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-113348749861297008?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1132820548728805402005-11-24T10:02:00.000+02:002005-11-24T10:25:29.886+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3737/543/1600/malamute-290x235-tig-256.0.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3737/543/320/malamute-290x235-tig-256.0.gif" alt="" border="0" /></a><br />Έπιασα δουλειά σε νετ καφέ με το όνομα του τίτλου...<br />Τα λεφτά είναι πολύ καλά και το κλίμα επίσης :)...<br />Τολμώ να πω ότι μόνο και μόνο από αυτό έχει ανέβει κατακόρυφα το ηθικό μου, δεν μπο΄ρω να εξηγήσω ακριβώς τι και πώς αλλά έτσι είναι.<br />Μπαίνω σε μια σειρά αλλά δυστυχώς αφήω πολλές ώρες την Κάλλη μόνη της... Και για όσους δεν ξέρουν η Κάλλη είναι ο σκύλος μου, είμαστε μαζί 3 μήνες,σχεδόν 4 τώρα πια και γενικά τα πάμε καλά όμως τώρα λείπω πάνω από 8 ώρες καθημερινά και μένει μόνη της πράγμα που φυσικά δεν εκτιμά ιδιαίτερα :(...<br />Δεν μπορείς όμως να τα έχεις όλα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-113282054872880540?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1132360249531125322005-11-19T02:18:00.000+02:002005-11-19T02:30:49.546+02:00Μπορώ να πω ότι τον τελευταίο χρόνο έχω περάσει πολύ άσχημες φάσεις, κάποιες μάλιστα θα έδινα πολλά για να σβηστούν από τη μνήμη μου. Άλλοι ξέρουν τα λούκια που πέρασα, είτε όλα είτε μερικά από αυτά, κι άλλοι δεν ξέρουν τίποτα. Όμως ακούω όλο και περσσότερο τον τελευταίο καιρό ότι έχω αλλάξει. Ναι έχω αλλάξει. Και εδώ που έφτασα, έφτασα με μπόλικο αγώνα και πολλές άγρυπνες νύχτες, μέρες που τις περνούσα στην απελπισία και ούτω καθεξής. Αλλά κάθε φορά σηκωνόμουνα και συνέχιζα. Και προχωρούσα ξανά μπροστά. Είχα τη δύναμη πια να το κάνω αυτό. Και τώρα έτσι κυλούν τα πράγματα και ό,τι και να γίνει δεν το βάζω κάτω παρά μόνο για λίγο.Παλεύω με τους δαίμονες μου, με τα ψυχοσωματικά μου και αυτό μόνο καλά αποτελέσματα θα μπορούσε να έχει μετά από τόσον καιρό. Θυμάμαι τον εαυτο μου το Μαρτιο, ένα κέλυφος δίχως ζωή. Τώρα όμως να 'μαι alive again... Πήγα στην κόλαση και γύρισα και γι αυτό το λόγο δεν τη φοβάμαι πια... Ξέρω τι μπορεί να μου κάνει ο εαυτός μου και είμαι αν θες καταλληλα προετοιμασμένη γι αυτο.Προχωράω μπροστά πιο δυνατή από ποτέ και κάτι μου λέει ότι όσο περνάει ο καιρός θα δυναμώνω όλο και περισσοτερο... Δεν μπορεσα ποτέ να δείξω σε κάποιον τι συμβαίνει εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, κι έτσι απο δική μου επιλογή όπως καταλαβαίνεις παλεώ μόνη ξέροντας όμως ότι υπάρχουν ένα δύο άτομα που όταν τα χρειαστώ θα με στηρίξουν...<br /><br />Όσο κι αν προσπαθησα δε με σκότωσα τελικά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-113236024953112532?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1131541871662587502005-11-09T14:41:00.000+02:002005-11-09T15:11:11.696+02:00και ξαφνικά άρχισε να με διαβάζει το μισό Sff :Ο.<br /><br />1ον. Αυτό είναι από τα άγραφα... Δεν ξέρω, περίμενα ότι το μπλογκ αυτό θα έμενε λίγο πολύ στην αφάνεια, δεν το ανανεώνω και συχνά για διάφορους λόγους οπότε ε, θα πέρναγε λίγο στο ντούκου...<br /><br />2ον. Καλέ πολλοί είστε :Ο... Αρχισα να νιώθω και μια άλφα ευθύνη διότι λες, τόσοι με διαβάζουν πρέπει κάτι να γράψω δε γίνεται να το αφήνω έτσι μόνο του το ρημαδιασμένο...<br /><br />Επ'αυτού κάπου εδώ εξαντλούμαι... Θα μπορούσα να πω πολλά, να απαντήσω σε κάθε σχόλιο ξεχωριστά αλλά αρνούμαι γιατί ίσως θα έπρεπε να αφήσω να φανούν πολλά και γενικά είμαι αρκετα κλειστή όσο κι αν δε μου φαίνεται...Βασικά είμαι λίγο παρανοϊκή στο θέμα του τι βλέπει από μένα ο καθένας και τι όχι αυτό είναι το θέμα.<br /><br />Οπότε θα πω ότι γενικά έχω πάρει την κατηφόρα :), ότι παίζω πολύ Lineage2 γιατί με βοηθάει να χαζουλεύω, ότι χάρηκα που στο Pot Black κέρδισε ο Paul Hunter τον Ronnie O' Sullivan και ότι περιμένω πως και πως να αρχίσει το UK Championship. Το σνούκερ έχει εξελιχθεί σε μέγιστο κόλλημα. Μέχρι και σε αντίστοιχο περιοδικό γράφτηκα συνδρομήτρια.<br /><br />Επίσης βλέπω μπόλικες ταινίες με αποκορύφωμα το Leaving Las Vegas το οποίο μπορω να πω ότι για άγνωστους λόγους με σημάδεψε. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα...<br /><br />Και νομίζω ότι είναι ώρα να σταματήσω αυτό το ανεκδιήγητο ποστ... Ίσως δεν θα έπρεπε καν να το βάλω στο μπλογκ αλλά από την άλλη κάτσε να βάλω κάτι να υπάρχει...<br /><br />ΥΓ: Χείρωνα, δεν έχω τι να γράψω πια στο σφφ. Δεν είναι κακό ή κάτι τέτοιο... Άλωστε ποτέ δεν ήμουν major poster. Πάντως χαίρομαι πραγματικά να διαβάζω δικά σου :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-113154187166258750?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1127403930799444132005-09-22T18:31:00.000+03:002005-09-22T18:50:50.936+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3737/543/1600/snooker5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3737/543/320/snooker5.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Όλοι με κοιτάζουν σα να έπεσα από τον Άρη όταν αναφέρω το κόλλημά μου με το σνούκερ.<br />Και όμως πρέπει να είμαι η μοναδική φανατική οπαδός του στην Ελλάδα. Γράφω μέχρι και στο αντίστοιχο forum του Eurosport.<br />Και το κόλλημά μου οφείλεται στον εξής φοβερό λόγο: στον κύριο Paul Hunter. Ήταν ο πρώτος που είδα να παίζει σνούκερ και κόλλησα, έγινα φανατική οπαδός του. Ο τύπος έχει Α Π Ι Σ Τ Ε Υ Τ Ο στυλ παιξίματος. Βέβαια και στο συγκεκριμένο αγώνα έσπειρε, έκανε ένα θεϊκό century break αλλά το κακό είχε γίνει :).<br />Βέβαια δεν είναι αυτός ο λόγος που κάνω τώρα ποστ ένα χρόνο μετά την επίσημη ...έναρξη του κολλήματος αλλά το γεγονός ότι έπαθε καρκίνο στομάχου και τον νίκησε.<br />Τον Απρίλιο έκανε την τελευταία του εμφάνιση στο World Championship ενώ ήξερε για το πρόβλημα υγείας του.<br />Ευτυχώς όμως το ξεπέρασε και προχωράει στην αρχή έλεγαν ότι θα επιστρέψει στο Grand Prix που είναι τώρα στις αρχές Οκτωβρίου μόλις ένα μήνα μετά τον τερματσμό της θεραπείας του αλλά τελικά θα τον ξανααπολαύσουμε τον Δεκέμβριο...<br />Δεν πειράζει καλά να 'αναι κι αυτός και η γυναίκα του και τα μωρά που περιμένουν... :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-112740393079944413?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1127400862988141392005-09-22T17:43:00.000+03:002005-09-22T17:54:23.046+03:00Τι γίνεται όταν ένα βράδυ αλλάζει τις βάσεις στις οποίες είχες θέσει τα προβλήματα σου;<br />Τι γίνεται όταν ένα βράδυ παθαίνεις κρίση πανικού και το μόνο που θέλεις είναι να ξεφύγει η ψυχή σου;<br />Τι γίνεται όταν πας στο γιατρό και το συζητάς και σε κάνει να συνειδητοποίησεις με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο ότι όλα ξεκίνησαν οταν ήσουν 2 χρονών;<br />Και πώς αντιστρέφεις μια τέτοια πορεία;<br />Πώς γκρεμίζεις και πώς ξαναχτίζεις τον εαυτό σου από την αρχή;<br />Και από όλα αυτά τι θα μείνει; Όχι το κενο ελπίζω.<br />Θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να είμαι δυνατή ξανά κι όταν λέω δυνατή δεν εννοώ κάτι εξωπραγματικό αλλά να έχω τη δύναμη να προχωρήσω στη ζωή μου όπως εγώ θέλω...<br />Είναι άσχηνο να ξυπνάς και να μη μπορείς να σηκωθείς από το κρεββάτι.<br />Αλλά τι λέω πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ΄ναι...<br />Είμαι εδώ και προσπαθώ και έχω ανθρώπους δίπλα μου να με αγαπάνε και να με στηρίζουν.<br />Χαμογελάω...<br />Και ξέρω ότι τουλάχιστον τώρα τα χαμόγελά μου είναι αληθινά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-112740086298814139?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1126817978009761942005-09-15T23:54:00.000+03:002005-09-15T23:59:38.016+03:00Επιστρέφω στο μπλογκ, δεν ξέρω αν θα καταφέρει να με κρατήσει αυτή τη φορά. Μπορεί και ναι μπορεί και όχι.<br />Σίγουρα όμως εγώ έχω αλλάξει, δεν ξέρω τι και πώς αλλά έχω αλλάξει και όχι μόνο στο χρώμα των μαλλιών αλλά σε κάτι πιο βαθύ το οποίο όμως δεν μπορώ να προσδιορίσω.<br />Και να μαι πίσω. Ένα χρόνο μετά χωρίς sff.gr πια, χωρίς σπίτι αλλά πιο δυνατή και μάλλον πιο κακιά, δεν είμαι σίγουρη.<br />Η αγάπη είναι ένα ταξίδι από γιορτή/πληγή σε γιορτή/πληγή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-112681797800976194?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1123884783207639982005-08-13T01:07:00.000+03:002005-08-13T01:13:03.213+03:00Αποφάσισα να ξαναγράψω. Εδώ που τα λέμε, δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι θα με διαβάζει κανείς. Το κάνω περισσότερο από μια ανάγκη να νιώθω ότι μιλάω κάπου, μιας και έχω παρατήσει το γράψιμο.<br /><br />Πολλές φορές παλιότερα έλεγα να γράψω αυτό ή εκείνο ή το άλλο στο μπλογκ αλλά πάντα το ξέχναγα. Και μ'αυτα και μ'αυτα πέρασαν 3 μήνες.<br /><br />Ίσως το ότι αυτή τη στιγμή είμαι σε ψιλοάσχημη ψυχολογική κατάσταση να βοήθησε να γράψω περισσότερο.<br /><br />Αλήθεια, πού πήγαν όλοι;;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-112388478320763998?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1111159650642643272005-03-18T17:05:00.000+02:002005-03-18T17:27:30.646+02:00Ε λοιπόν εμένα κάτι τέτοιες φασιστικές εκδηλώσεις (βλ. τραγουδάω φασιστικούς ύμνους/τραγούδια μπροστά στο άγαλμα του Φράνκο) με τρομάζουν. Ευτυχώς όμως έστω και καθυστερημένα ξηλώνουν αυτά τα μνημεία της παρελθούσας φρίκης (οκ, υπόσχομαι ότι δεν θα ξαναδιαβάσω Παπανούτσο κάνει κακό στο "συγγραφικό" μου στυλ).<br />Γενικώς όμως όπου βλέπω φασιστικές εκδηλώσεις και ακροδεξιούς φοβάμαι. Όλο αυτό το μίσος μόνο κακό μπορεί να προξενήσει και είναι κρίμα, πολύ κρίμα. Η αλήθεια είναι ότι τους λυπάμαι κιόλας κάπου, γιατί πραγματικά πώς μπορείς να ζήσεις μια ζωή μες στο μίσος. Πιστεύω ότι όλα αυτά δείχνουν κάποιου είδους καταπίεση στη ζωή τους αλλά και πάλι μπορεί να λέω μαλακίες. Δεν τους ξέρω άλλωστε για να μπορέσω να κρίνω αντικειμενικά. Πάντως εμένα αυτή η στάση ζωής μου φαίνεται τελείως παράλογη και ίσως επικίνδυνη. Το καταλαβαίνω να μισείς κάποιον επειδή σου πήδηξε τη γυναίκα, σου σκότωσε τη μάνα, σε κατέστρεψε κλπ., δεν καταλαβαίνω όμως το να μισείς κάποιον επειδή οι γονείς του και κατ' επέκτασιν ο ίδιος είναι κάποιας εθνικότητας που στο κάτω κάτω δεν μπορούν να επιλέξουν. Δεν πρέπει να υπάρχει μισαλλοδοξία ή φανατισμός. Ο Χιτλερ, η Χούντα, ο Πινοτσέτ, ο Φράνκο και πόσοι άλλοι μας έδειξαν με τις πράξεις τους το γιατί μόνο κακό προκαλείται από αυτές : θάνατος, περισσότερο μίσος, καταστρέφονται άνθρωποι, οικογένειες...<br /><br />Κρίμα δεν είναι;;;;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-111115965064264327?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1110501599863057332005-03-11T02:29:00.000+02:002005-03-11T02:39:59.863+02:00Και ναι κυρίες και κύριοι, η Ειρήνη αλλού πατά κι αλλού βρίσκεται όχι όμως με τη συνηθισμένη έννοια αλλά με μια άλλη πιο σκοτεινή και πιο άσχημη, αν μπορώ να το πω έτσι. Ίσως γιατί για άλλη μια φορά τα δεδομένα μου ανατράπηκαν εντελώς... Δεν ξέρω για άλλη μια φορά ποιον να εμπιστευθω και ποιον όχι. Πάντως προχθές δέχτηκα μια μπουνιά στην κοιλιά χοντρή, πολύ χοντρή, με τσάκισε τελείως κι από τότε είμαι υπερβολικά επιφυλακτική.<br />Πάντως για ένα πράγμα είμαι σίγουρη, σύντομα θα επισκεφθώ ψυχολόγο. Πρέπει κάποιος να με βοηθήσει να βγάλω άκρη...Όταν μπλέκονται υπερβολικά τα πράγματα βάζεις το βαρύ πυροβολικό, η μάνα μου δεν έχει πρόβλημα αλλά ο πατέρας μου είναι αρκετά αντίθετος (πηγαίνω σε ψυχολόγο=σχιζοφρενής)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-111050159986305733?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1108154294199909832005-02-11T22:25:00.001+02:002005-02-11T22:38:14.200+02:00Είπα να γράψω μετά από καιρό. Φταίει το ότι με έχει πιάσει ένα μιχ σήμερα... Νιώθω ότι ξοδεύομαι, ότι δεν κάνω τίποτα στη ζωή μου... Πρέπει να ξεκουνηθώ βρε παιδάκι μου. Να ξεφύγω από αυτή την σπαρίλα που μ'εχει πιάσει, ένας χρόνος τώρα είναι πολύς...Επίσης πρέπει να βάζω λιγότερα αποσιωπητικά στις προτάσεις. Πάλι καλά δηλαδή που έχω πέσει με τα μούτρα στα βιβλία και διαβάζω συνέχεια. Μιλάμε διαβάζω κατά μέσο όρο τρια βιβλία την εβδομάδα τον τελευταίο καιρό. Η μόνη μαλακία είναι ότι δεν παίζουν επιχορηγήσεις οπότε όλο με κάτι science fiction τη βγάζω ή φαντασίας και δεν έχω αλλάξει καθόλου είδος κι αυτό έχει αρχίσει να με πειράζει.... Η επόμενη κίνηση θα είναι να αρχίσω να δανείζομαι με το φορτηγό βιβλία από το πανεπιστήμιο για να προσφέρω λίγη ποικιλία στον εαυτό μου.<br /><br />Δεν ξέρω<br />ΟΛΑ ΜΟΥ ΦΤΑΙΝΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ<br />ΜΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΧ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-110815429419990983?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1106661828448235392005-01-25T15:53:00.000+02:002005-01-25T16:03:48.446+02:00Σαν καλή κοπέλα τύπου αλλού-πατώ-κι-αλλού-βρίσκομαι είμαι και εγώ Koboster ή αλλιώς Κομποστιανή, κατά το Αρειανή (και όχι Κομποστανή κατά το Πακιστανή). Το εν λόγω site είναι το <a href="http://kobosta.blogspot.com">http://kobosta.blogspot.com</a> . Αν περιμένατε να δείτε φυιολογικά λίνκια τότε απατάσθε οικτρά αλλά προσωπικά για κάποιο λόγο μου φτιάχνει τη διάθεση, αν και όχι λόγω των προαναφερθέντων λινκίων (στις πόσες φορές που θα γράψω τη λέξη λίνκιο καίγομαι;). Μάλλον φταίει το ότι απλά υπάρχει και το ότι ανήκει σε δυο "αδυναμίες" μου, τον DrunkElf και τον Μελδόκιο... Τσεκάρετε το! Είναι καλό και το αγαπώ όπως θα έλεγε και κάποιος :P <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-110666182844823539?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1106661120059600422005-01-25T14:46:00.000+02:002005-01-25T15:52:00.060+02:00Όλα άρχισαν όταν δε μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ και μ'έπιασαν οι φοβίες μου. Υποψιάζομαι πως γι αυτό φταίνε οι ιστορίες του Lovecraft που διάβαζα με τον άνεμο να σφυρίζει από έξω. Κάπου εκεί αποφάσισα να τελειώσω ένα άλλο βιβλίο που είχα αρχίσει πριν λίγο καιρο, το οποίο κατά σατανική σύμπτωση ήταν κι αυτό ένα θριλεροειδές, του Jonathan Carroll αυτή τη φορά. Μ' αυτά και μ'αυτά η ώρα πήγε 6:30 (ναι καλά διάβασες αγαπητέ αναγνώστη) και για να κοιμηθώ έπρεπε βεβαίως να ψιλοξημερώσει ώστε να καταφέρω να ηρεμήσω. Κοινώς κοιμήθηκα στις 8 παρά 20.... <br /> <br />Έλα όμως που σήμερα γιορτάζει ο (εθνο)πατέρας, Γρηγόρης γαρ, και η μητέρα μου με ξύπνησε από τις 9:30 για να τη βοηθήσω στις δουλειές. Έτσι βρέθηκα με το μάτι θολωμένο πρωινιάτικο να σιδερώνω μια στοίβα να, με το συμπάθειο. Κακό το σιδέρωμα και ακόμα πιο κακό με την τσίμπλα ακόμα φρέσκια. Εκεί κάπου έπεσα σε μια φάση τρανς, νιρβάνας ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το... Οκ, μισώ το σιδέρωμα, όλοι έχουμε το δικαίωμα να μισούμε κάτι αν όχι κάποιον, έτσι λοιπόν εγώ μισώ το σιδέρωμα με φόβο και με πάθος. Κατά τις 12 παρά τελείωσα, αλλά πρώτα είχε καβουρντιστεί ο εγκέφαλός μου από τη Μενεγάκη και τον Αρναούτογλου. Πιστέψτε με, το να σιδερώνεις βλέποντας τη Μενεγάκη να τραγουδά αγκαλιά με τον Μαργαρίτη είναι κάψιμο και μάλιστα άσχημο κάψιμο, δεν το αντέχεις πάνω από μισό λεπτό. <br /> <br />Αφού βγήκα ζωντανή από αυτή τη μικρή Οδύσσεια και ξεκουμπίστηκε και η μητέρα μου για τη δουλειά της, έκανα τη μαγική κίνηση: μπήκα στο ίντερνετ! Wow! Εννοείται πως το κάψιμο έπρεπε να συνεχιστεί πανηγυρικά... Και ναι! Μπήκα στο blog ενός γνωστού μου, του οποίου την ύπαρξη πληροφορήθηκα χθες (<a href="http://www.lukulius.com">http://www.lukulius.com</a>) και το διάβασα ολόκληρο, διάβασα καταχωρήσεις 1,5 χρόνου... Ήταν ενδιαφέρον τουλάχιστον και έτσι υπήρχε η αμυδρή υποψία της ψυχαγωγίας. Σε κάθε περίπτωση, έχω την εντύπωση ότι γνώρισα λίιιιγο καλύτερα αυτόν τον άνθρωπο και μου άρεσε πολύ αυτό. Δυστυχώς όμως δε νομίζω ότι ήμουν/είμαι σε φάση να "εκτιμήσω" τα όσα έχει να πει, καθώς όπως προείπαμε είμαι σε Kapsimo Mode (ναι υπάρχει ειδικό κουμπάκι πάνω μου). Θα το ξανακοιτάξω ενδελεχώς σε άλλη πιο δημιουργική φάση. <br /> <br />Και βέβαια το σκηνικό γίνεται πιο σουρρεαλιστικό καθώς βρήκα τον εαυτό μου να περιδιαβαίνει μια σελίδα της οποίας οι ιδιοκτήτες είχαν φτιάξει τη Βίβλο σε εικόνες με Lego! Μιλάμε για ιδιοφυίες.... Έμεινα σα χαζή κολλημένη εκεί κανα τέταρτο στανταρ. Ένα ολόκληρο τέταρτο από τη ζωή μου χαμένο έτσι! Damn! <br /> <br />Και τώρα τι κάνω; Γράφω στο Blog μου έχοντας δίπλα μου την τηλεόραση ανοιχτή στην Τατιάνα Στεφανίδου... Κάπου ξεχνιέμαι ακούγοντας όλα αυτά και νιώθω σα να περνάει λίγο σε slow motion η ζωή μου. <br /> <br /> Τελείωσε, εγώ δεν είμαι για πρωινές ώρες, με καταστρέφουν (katastrofaizer) και με αναλώνουν αργά και άσχημα. Είμαι η επιτομή του στραβοχυμένου λουκουμά τις ώρες αυτές, ενός λουκουμά με όλες τις διαστροφικές προεκτάσεις που μπορεί να έχει (βλ. Λουκουμάδες με μέλι σε προηγούμενο ποστ). Είμαι σαν ιδέα διαστροφική παρανοϊκού ποιητή. Αυτό είναι το βρήκα ! Και κάπου εδώ πρέπει να τελειώσει το παραλήρημα μου γιατί όποιος κάτσει και το διαβάσει όλο αυτό δεν μου φταίει σε τίποτα.... :) <br /> <br />Ξέχασα να αναφέρω πως καθ' όλη την διάρκεια των παραπάνω αναζητήσεών μου κυκλοφορώ με τις πυτζάμες και με μια παλιά ρόμπα, τόσο παλιά που ανήκε στην ξαδέρφη μου πριν από μένα. Τα ρόλεϋ μου λείπουνε για να γίνω η αποτυχημένη νοικοκυρά που περιφέρει τη μίζερη σάρκα της μέσα στο σπίτι... Ντροπή μου, λίγο ακόμα και θα βγάλω καρέκλα στον ακάλυπτο όπου θα κάθομαι και θα καθαρίζω φασολάκια κουτσομπολεύοντας με τις γειτόνισσες (για μένα αυτή η εικόνα αποτελεί την κατεξοχήν απεικόνιση της κυράτσας).... Μου θυμίζω αγουροξυπνημένο και βαριεστημένο τύπο μετα από Hang-over... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-110666112005960042?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1106420430363913032005-01-22T20:41:00.001+02:002005-01-22T21:00:30.363+02:00Σήμερα ένας φίλος ζήτησε να δει σύντομα γραπτά μου. Έχω σταματήσει σχετικά να γράφω. Του απάντησα οτι δε γράφω πια γιατί δεν περνάω αρκετό χρόνο μόνη μου. Ό,τι έλεγα σ'ενα χαρτί, τώρα το λέω σ'έναν άνθρωπο. Ίσως φταίει και η πολλή κούραση, όπως και η έγνοια να προλάβω να κάνω αυτό, εκείνο, το άλλο. Δε νομίζω ότι μ'αρέσει που είμαι μονίμως υπ' ατμόν, απ'την άλλη όμως νιώθω ότι έτσι με εξυπηρετεί. Μπα! Πάλι μαλακίες λέω! (Εδώ κάπου μπαίνει ένα ειρωνικό χαμογελάκι.) Το θέμα είναι ότι δεν κάνω σωστή κατανομή του χρόνου μου. Τα άλλα είναι απλώς δικαιολογίες. <br /> <br />Ίσως πάλι κάπου να ωριμάζω και έτσι να μου φεύγει και η έμπνευση, όπως σωστά παρατήρησε ο ίδιος φίλος. Πέρασε ο καιρός που έψαχνα να βρω την Ειρήνη. Η αλήθεια είναι ότι νιώθω πολύ καλά προσδιορισμένη αυτή τη στιγμή, ο αγγλικός όρος well-defined εκφράζει στο έπακρο αυτό το συναίσθημα. <br /> <br />Αν καθήσω μια μέρα και τα βάλω κάτω ίσως να καταλάβω τι συμβαίνει, ίσως και να μπερδευτώ περισσότερο. Τώρα αυτό που χρειάζομαι είναι ξεκούραση και ηρεμία. Τα υπόλοιπα θα έρθουν ή έτσι θέλω να πιστεύω. <br /> <br />Σε κάθε περίπτωση, χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους μου στάθηκαν συνειδητά ή ασυνείδητα και με βοήθησαν να καταλάβω την πραγματική έννοια της φιλίας. Είναι ωραίο να νοιάζονται για 'σένακαι εγώ απολαμβάνω αυτό το προνόμιο, γιατί αν το σκεφτείς περί προνομιού πρόκειται. Όταν δεν είσαι μόνος έχεις τον κόσμο όλο στα πόδια σου.... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-110642043036391303?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1106420426789674132005-01-22T20:41:00.000+02:002005-01-22T21:00:26.790+02:00Σήμερα ένας φίλος ζήτησε να δει σύντομα γραπτά μου. Έχω σταματήσει σχετικά να γράφω. Του απάντησα οτι δε γράφω πια γιατί δεν περνάω αρκετό χρόνο μόνη μου. Ό,τι έλεγα σ'ενα χαρτί, τώρα το λέω σ'έναν άνθρωπο. Ίσως φταίει και η πολλή κούραση, όπως και η έγνοια να προλάβω να κάνω αυτό, εκείνο, το άλλο. Δε νομίζω ότι μ'αρέσει που είμαι μονίμως υπ' ατμόν, απ'την άλλη όμως νιώθω ότι έτσι με εξυπηρετεί. Μπα! Πάλι μαλακίες λέω! (Εδώ κάπου μπαίνει ένα ειρωνικό χαμογελάκι.) Το θέμα είναι ότι δεν κάνω σωστή κατανομή του χρόνου μου. Τα άλλα είναι απλώς δικαιολογίες. <br /> <br />Ίσως πάλι κάπου να ωριμάζω και έτσι να μου φεύγει και η έμπνευση, όπως σωστά παρατήρησε ο ίδιος φίλος. Πέρασε ο καιρός που έψαχνα να βρω την Ειρήνη. Η αλήθεια είναι ότι νιώθω πολύ καλά προσδιορισμένη αυτή τη στιγμή, ο αγγλικός όρος well-defined εκφράζει στο έπακρο αυτό το συναίσθημα. <br /> <br />Αν καθήσω μια μέρα και τα βάλω κάτω ίσως να καταλάβω τι συμβαίνει, ίσως και να μπερδευτώ περισσότερο. Τώρα αυτό που χρειάζομαι είναι ξεκούραση και ηρεμία. Τα υπόλοιπα θα έρθουν ή έτσι θέλω να πιστεύω. <br /> <br />Σε κάθε περίπτωση, χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους μου στάθηκαν συνειδητά ή ασυνείδητα και με βοήθησαν να καταλάβω την πραγματική έννοια της φιλίας. Είναι ωραίο να νοιάζονται για 'σένακαι εγώ απολαμβάνω αυτό το προνόμιο, γιατί αν το σκεφτείς περί προνομιού πρόκειται. Όταν δεν είσαι μόνος έχεις τον κόσμο όλο στα πόδια σου.... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-110642042678967413?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1105306611765361142005-01-09T23:16:00.000+02:002005-01-09T23:36:51.766+02:00Αποφεύγοντας τα ιπτάμενα στιλέττα και τρώγοντας λουκουμάδες με μέλι θα μπορούσε να είναι ο υπότιτλος αυτης της καταχώρησης... Λοιπόν ταίνια και κριτική πρώτη: <br /> <br /><em>Τα ιπτάμενα στιλέτα:</em> Πολύ μέτρια ταινία, κάπου έχανε τη μπάλα και τον ακροατή μαζί. Οκ, ωραίο το μοτίβο των ερωτευμένων πρωταγωνιστών, ωραίες οι παραδόσεις της Κίνας, ωραία τα τοπία αλλά δεν φτάνουν για να υποστηρίξουν μια ταινία. Θέλει ένα καλό σενάριο που να μην πέφτει σε κουλές λούμπες του τύπου η πρωταγωνίστρια πεθαίνει γύρω στις 50 φορές. Αμάν πια βρε κοπέλα μου αποφάσισε πότε θα πεθάνεις μην μας κουράζεις κι εμάς. Είχε μερικές καλές σκηνές στην αρχή κυρίως της ταινίας πχ. το παιχνίδι της ηχούς αλλά κάπου θάβονταν στη συνέχεια. Γενικώς μου άφησε μια αίσθηση μετριότητας και ανικανοποίητου. Επίσης ας πει κάποιος στον κύριο Γιμού ότι δεν υπάρχει μόνο μια όμορφη ηθοποιός σε ολόκληρη την Κίνα, τι στο διάολο 2 δις άνθρωποι ζουν σ'αυτή τη χώρα όλο και κάποια άλλη θα υπάρχει :PP. <br /> <br /><em>Λουκουμάδες με μέλι:</em> Ήταν πολύ καλή ταινιούλα. Γέλασα με την ψυχή μετά από πολύ καιρό. Μ' άρεσε. Όπως λέει και ένας φίλος, το αγαπώ. Έξυπνη, δε σου υποσχόταν υπερβολικά πράγματα και ήταν πολύ έντιμη. Σουρρεαλιστική με ολοκληρωμένους χαρακτήρες οι οποίοι ήταν κουλοί βέβαια σαν άτομα. Αλλά ήταν ωραία ταινία, τελεία και παύλα. Όποιος τολμήσει να πει το αντίθετο θα του φάω το αυτί. Όχι τίποτα άλλο αλλά η Μαλέα (η σκηνοθέτις δηλαδή) είναι απόφοιτος των Ουρσουλινών. Ίσως εκεί να κολλήσαμε και οι δύο μια τάση προς το σουρεάλ.... <br /> <br />PS: Φώτη να σου ζήσει το αδελφάκι ο μικρός Έλσανορ.... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-110530661176536114?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1105025675726935682005-01-06T17:34:00.000+02:002005-01-06T17:34:35.726+02:00<a href="http://randomscopes.blogspot.com/">Randomscopes: Horoscopes For The Rest of Us</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-110502567572693568?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1105024788624011222005-01-06T17:09:00.000+02:002005-01-06T17:19:48.623+02:00Λοιπόν στο μοναδικό φόρουμ που συμμετέχω έγινε πρόσφατα μια μεγάλη συζήτηση για το ψέμα το οποίο συχνά τυλίγεται γύρω από τις γιορτές, τα ψεύτικα χαμόγελα, η ψεύτικη χαρά κλπ. κλπ. κλπ. Για μένα έχουν κάποιο δίκιο αλλά κάπου το παρακάνουν κιόλας. Για όνομα του θεού προς τι όλη αυτή η μιζέρια; Προσωπικά δεν την αντέχω άλλο. Ούτε και εγώ πέρασα τέλεια Χριστούγεννα αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να γκρινιάζω για άλλη μια φορά. Είναι καιρός να κάνουμε τη διαφορά και να πάψουμε να γκρινιάζουμε, γιατί πολύ απλά δε μας ωφελεί σε τίποτα αυτό. Είναι καιρός να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε και που θα συνεχίσουμε να τα έχουμε χάρη στην τύχη που δεν μας έστειλε ενα τσουνάμι. Άλλωστε και τα ίδια αυτά άτομα που τα έγραψαν όλα αυτάδεν μοίρασαν ψεύτικα χαμόγελα; Αφού δεν το ένιωσαν γιατί χαμογέλασαν σε συγγενείς και φίλους; Διαιωνίζουν λοιπόν αυτό που κατακρίνουν. Κρίμα δεν είναι; Κι είναι τόσο νέοι για να πέφτουν στη λούμπα της μιζέριας... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-110502478862401122?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1105024124871000632005-01-06T17:04:00.000+02:002005-01-06T17:08:44.870+02:00<div align="center">Ε, λοιπόν αποφάσισα να ξαναγράψω στο μπλογκ (sic) μου.... Πιο συγκεκριμένα αποφάσισα να αρχίσω να γράφω τακτικά. Κρίμα είναι να υπάρχει αυτό εδώ και να μην το χρησιμοποιώ ή τουλάχιστον κάπως έτσι το είδα το πράγμα. Καινούριος χρόνος, καινούρια αρχή :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-110502412487100063?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1095155121698168502004-09-14T12:39:00.000+03:002004-09-14T13:33:28.393+03:00 Τελευταία νομίζει ότι δεν είναι μόνη της, ότι έχει συντροφιά. Αλλά κάπου μέσα της ξέρει ότι αυτά πιθανότατα δεν είναι παρά αυταπάτες. Όμως έχει ανάγκη να πιστέψει σ' αυτό το ψέμμα, το αγκαλιάζει σφιχτά, γαντζώνεται επάνω του. Θέλει να αποδιώξει αυτό το συναίσθημα της μοναξιάς. Άλλωστε το μισεί και το φοβάται πάνς απο ο,τιδήποτε άλλο. Οτι μια μέρα θα ξυπνήσει και θα είναι μόνη της. Αυτή είναι η κόλαση, να μην υπάρχει τίποτα ανάμεσα σ' εσένα και στους δαίμονες σου, να σε αντικρύζει κατάφατσα ο εαυτός σου και εσύ να μη μπορείς να ξεφύγεις, να μην έχεις κανένα να σε βγάλει από αυτόν τον εφιάλτη. Μάλλον γι αυτό την ενοχλεί η απουσία επιλογών σε κάποιες άσχημες καταστάσεις. Βλακείες! Πάντα υπάρχουν επιλογές, απλώς αυτές που υπάρχουν δεν της αρέσουν. Και τότε αφήνεται να τη ρουφήξει ο φόβος της για τον έξω κόσμο. Βγαίνει έξω και καμουφλάρεται πίσω απο μια αισιόδοξη, καρικατουρίστικη μορφή του εαυτού της. Αυτή είναι η ασπίδα της απέναντι στον κόσμο. Να μην τους αφήσει να δουν την αδύναμια της, να τη θεωρήσουν ακίνδυνη και ίσως λίγο χαζή, τη βολεύει αυτό. Κι άλλες βλακείες! Προσπαθεί να βρει μια διέξοδο, βουλιάζει στον εαυτό της, δεν μπορεί να πάρει ανάσα. Αφήνεται, σταματάει να παλεύει. Σκέφτεται ότι σε λίγο θα περάσει και θα βρει μια λύση. Σιγά σιγά ο πανικός ξεθωριάζει, αποκτά ξανά τον πλήρη έλεγχο του εαυτού της. Αυτό είναι το κλειδί: ο απόλυτος έλεγχος. Φιλτράρει όλες τις αντιδράσεις, όλα τα λόγια της προς τα έξω... Ρουφά τον καπνό του τσιγάρου της και μαζί προσπαθεί να ρουφήξει και την πόλη με τους ανθρώπους της. Θέλει να τους κάνει κομμάτι της, να μη νιώθει πια τόσο παράταιρη. Πάλι στα ίδια καταλήγει όμως. Κλείνεται στον εαυτό της και δεν αφήνει κανένα να την πλησιάσει. Και πάλι από την αρχή, ένας φαύλος κύκλος. <br />Κουράστηκε πια... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-109515512169816850?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1094242905153077932004-09-04T09:16:00.000+03:002004-09-03T23:21:45.153+03:00Ένα δύο ένα....Χμμμ... Μάλλον λειτουργεί.... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-109424290515307793?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189990.post-1094247210071849622004-09-03T23:32:00.000+03:002004-09-04T00:33:30.070+03:00Κοίταξε έξω απ' το παράθυρο και έκλεισε τις κουρτίνες. Κάπου εκεί την περίμενε ο εαυτός της.Στη γωνία συγκεκριμένα. Τη φοβόταν τη στιγμή που θα ερχόταν αντιμέτωπη μαζί του. Στο διάολο! Ανάβει τσιγάρο. Ό,τι είναι να έρθει θα έρθει ούτως ή άλλως. Στο κάτω κάτω δεν έχει ποιον να κοροϊδέψει πια, της τελείωσαν οι άνθρωποι, το υλικό που της δίνει δύναμη. Και τώρα τι; Βυθίζεται στον καπνό του τσιγάρου της και κοιτάζει το αύριο. Ποιο αύριο; Εκείνο ντε! Που θα είναι ευτυχισμένη, με πολλούς φίλους, χωρίς προσωπείο. Μπα, αυτό το αύριο δεν θα έρθει. Την έχει ξεγράψει προ πολλού. Ακόμα κι αν όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσει. Μαλακίες! Κι αύριο εδώ πάλι θα είναι στο ίδιο τέλμα, στην ίδια μιζέρια. Βηματίζει πάνω κάτω νευρικά. Πρέπει να υπάρχει μια λύση. Δε βγαίνει έξω, ο κόσμος την κρίνει και την κατακρίνει για αυτο που είναι (διαφορετική!), για αυτό που θέλει (καταφύγιο!). Τόσα χρόνια και ακόμα να μάθει πως πρέπει να στηρίζεται μόνο στα πόδια της. Χα! Αφού τα δικά της είναι σχεδόν ανύπαρκτα, ειρωνικό ή μήπως τραγελαφικό; Κι εκείνος που είναι; Α, ναι, ξέχασα! στην κοσμάρα του. Όλο φεύγει και ποτέ δεν έρχεται. Ακόμα κι όταν είναι εδώ είναι αλλού. Κι όμως κάποτε πίστεψε πως περπατούσαν μαζί, πως είχε ένα σύντροφο σ' άυτη τη διαδρομή. Χα! Σιγά! Ποτέ δεν είχε κανένα σύντροφο αλλά ακόμα κι αν είχε αυτόν, η ίδια τον έδιωξε με τις πράξεις της. Σβήνει με μανία τη γόπα στο πλακάκι. Αρπάζει ένα μπουφάν και βγαίνει. Τελείωσε, αυτός ο πόλεμος είναι δικός της, κανείς άλλος δε χωρά. Σήμερα θα βγει έξωκαι ή θα νικήσει ή ο κόσμος θα την καταπιεί και θα την αφομοιώσει οριστικά. Ξέρει ότι θα χάσει και χαμογελάει. Έξω χαράζει, τα πουλιά κελαηδούν. Κάτι πάει ν' αλλάξει. Αυτή είναι η ευτυχία; <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189990-109424721007184962?l=zoyki.blogspot.com' alt='' /></div>Ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/17419813575093876783noreply@blogger.com0